ای خدایم!

مرا زیستنی این چنین نا امیدانه

 تکرار مرگ است به تعداد ثانیه های در گذر

امشبم آسمان چه تاریکست

گویی که آفتابش رنگیست از آن دست که هرگز نمیشناخته

 نوای لالایی دردی در سینه ام پیچیده

شگفتا

چگونه در خواب میکند

قلبم را

که هرگز خود را نیافته است

مگر در   بی کرانه تپش هایش

تو را به تمام عاشقانه هایی که آفریدی

هرآنچه از نا امیدی در اندیشه دارم  در من بمیران

 من خود بار دیگر تولد خواهم یافت

و اینبار

درد را دوست خواهم داشت

ای خدای زنده در روشنی چراغها و صلابت کوهستان!

پس نوشت ۱:من دیشب برای ۳ ثانیه نا امید شدم ، چیزی که هرگز سابقه نداشت.

پس نوشت ۲:فرشته های من روزهای سختی رو میگذرونن .

پس نوشت ۳: نسیم!!!قوی باش.

پس نوشت۴:من زندگیمو خیلی دوست دارم!

پس نوشت ۵:    د.س.د.م